آوازک

به سوی حقیقت

نیاز نیست دنبال روشنائیِ حقیقت باشی، فقط کافیه از تاریکیِ جهل دربیای تا روشنائیِ حقیقت خودشو بهت نشون بده

به سوی حقیقت

نیاز نیست دنبال روشنائیِ حقیقت باشی، فقط کافیه از تاریکیِ جهل دربیای تا روشنائیِ حقیقت خودشو بهت نشون بده

۲ مطلب با موضوع «اصول فقه :: مصلحت و مفسده» ثبت شده است

مسئله مصلحت و مفسده،[1] از مباحثی است که در کلام، فقه و اصول، بویژه در مکتب‌های اصولیِ اهل‌سنت مطرح شده است. در این نوشتار، به یکی از مباحث آن؛ یعنی معنای مصلحت و مفسده و اقسام آن می‌پردازیم.

 

مفهوم‌شناسی مصلحت و مفسده

 

الف) معنای لغوی

واژه «مصلحت» برگرفته از ریشه «صَلَحَ» بوده[2] و در برابر «مفسده» از ریشه «فَسَدَ» به کار می‌رود؛[3] از این‌رو در این مفاهیم به کار می‌رود: درستی و راستی در قلب و رفتار، نکو شدن، کارهاى خیر و سودمند، راست نمودن و به راه آوردن امر و یا چیزی بعد از آن ‌که از راه به در شده و دچار فساد گردیده است.[4]

«فساد» خارج شدن از حدّ اعتدال است، چه زیاد باشد یا کم. مورد استعمالش در جان، بدن و اشیائی است که از حدّ اعتدال و مستقیم خارج شده‌اند.[5]

بنابراین، می‌توان دو رکن «خیر و پسندیده بودن» و «سودمندی برای انسان» را از معنای لغوی مصلحت مد نظر قرار داد.

نزد برخی از عالمان اصول فقه، معنای لغوی واژه مصلحت، جلب منفعت و دفع ضرر است.[6]

ناگفته نماند که از ریشه «صلح»، واژه «استصلاح» نیز به ‌کار برده شده است؛ معنای این واژه در لغت در برابر استفساد[7] و به معنای «به صلاح آوردن»، «درست شمرده و پسندیده دانستن»[8] و «طلب أصلح»[9] است.

  • ashk

«مصالح مرسله»، یا «استصلاح»؛[1] یعنی مصالحی که شارع مقدس حکمی برای آن تشریع نکرده، و هیچ دلیل شرعی بر اعتبار آن وجود ندارد، ولى مجتهد با استفاده از اصول کلّى و جزئىِ مسلّم و متعدّدِ معتبر شرعى، آن مصالح را تشخیص می‌دهد.[2]

درباره حجیّت و عدم حجیّت مصالح مرسله دیدگاه‌های مختلفی میان علمای شیعه و سنی وجود دارد که در ذیل بیان می‌شود:

دیدگاه اهل‌سنت:

  • ashk