آوازک

به سوی حقیقت

نیاز نیست دنبال روشنائیِ حقیقت باشی، فقط کافیه از تاریکیِ جهل دربیای تا روشنائیِ حقیقت خودشو بهت نشون بده

به سوی حقیقت

نیاز نیست دنبال روشنائیِ حقیقت باشی، فقط کافیه از تاریکیِ جهل دربیای تا روشنائیِ حقیقت خودشو بهت نشون بده

۶ مطلب با موضوع «روایات و احادیث :: روایات از امام صادق(ع)» ثبت شده است

نگاه به عورت همسر چه حکمی دارد؟

ashk | پنجشنبه, ۱۷ آبان ۱۳۹۷، ۰۱:۲۳ ق.ظ | ۰ نظر

پاسخ:

رفتارهای زناشویی، پاسخ به یک نیاز طبیعی و غریزی است و در اسلام برای آن آدابی بیان شده است، که چه بسا رعایت نکردن آن، موجب زیان‌هایی برای آنان یا فرزندشان می‌شود.

برخی از این آداب، مربوط به محدوده نگاه است که در ذیل، به بررسی این موضوع با استفاده از روایات می‌پردازیم:

از نظر اسلام، نگاه کردن زوجین به تمام بدن یکدیگر، جایز شمرده شده است. در روایتی، از امام صادق ع درباره مردی سؤال شد که به همسر عریانش نگاه می‌کند، حضرت ع فرمودند: اشکالی ندارد و آیا لذت، غیر از این است؟![1]

  • ashk

روایت چغندر و یهود

ashk | يكشنبه, ۱۵ مهر ۱۳۹۷، ۰۷:۰۹ ق.ظ | ۰ نظر

 

پرسش:

آیا در روایات به خواص چغندر اشاره شده است؟ آیا خداوند، جذام را با خوردن برگ چغندر و کندن رگ‌ها توسط یهود از آنها دور کرد؟

 

پاسخ:

الف. چغندر به عربی، یکی از معانی «السِّلْق»[1]‏ است. در طب سنتی، استفاده از برگ آن برای بهبود بیماری سفارش شده است، اما خوردن خود چغندر به جهت طبع سودایی توصیه نشده است، و باید توجه کرد روایاتی که در آنها به صورت مطلق از چغندر تعریف شده، با روایتی که تنها توصیه به خوردن برگ آن شده،  مقیّد می شود.

  • ashk

بنابر روایات و دیدگاه فقیهان؛ نماز خواندن در «وادی الشُقره»، مکروه است:[1]

از امام صادق(ع) نقل شده است: «لَا یُصَلَّى فِی وَادِی الشُّقْرَة فَإِنَّ فِیهِ مَنَازِلَ الْجِنِّ؛ در بیابان شقره نماز خوانده نشود؛ زیرا در آن‌جا منازل جنّ است.»[2]

در روایت دیگری آمده است: «لَا یُصَلَّى فِی وَادِی الشُّقْرَة».[3]

همچنین روایت شده است: «لَا یُصَلَّى فِی الْبَیْدَاءِ وَ لَا ذَاتِ الصَّلَاصِلِ وَ لَا فِی وادی الشُّقْرَةِ وَ لَا فِی وَادِی ضَجْنَان؛ ‏در این مکان‌ها نماز خوانده نشود: بیداء، ذات الصّلاصل (زمینی که گِل سرخ‌رنگ آمیخته با ریگ است)، وادى الشّقرة و وادى ضجنان.‏»[4]

درباره این ‌که مقصود از «وادی شقره» چیست، احتمالاتی در کتاب‌های شرح حدیث و فقهی داده شده است:

1. مراد، گیاه «شقائق نعمان» است؛[5] یعنی هر جایی که در آن، چنین گیاهى بروید، نماز در آن مکروه است. این گیاه، شقایقی به رنگ زیباى سرخ است.[6]

2. «وادی شقره»، نام مکان مشخصی در میان راه مدینه به مکّه است[7] که روایات بالا ناظر به آن است و در این صورت، تفاوتی نمی‌کند که در آن مکان، گیاه شقایق نعمان روییده باشد یا خیر.[8]

 


[1] - حر عاملى، محمد بن حسن، وسائل الشیعة، ج ‏5، ص 157 - 158، قم، مؤسسة آل البیت(ع)، چاپ اول، 1409ق؛ حلّى، حسن بن یوسف، نهایة الإحکام فی معرفة الأحکام، ج ‌1، ص 347، قم، مؤسسه آل البیت(ع)، چاپ اول، 1419ق؛ نجفى، محمد حسن، مجمع الرسائل (محشّٰى صاحب جواهر)، ص 203، مشهد، مؤسسه صاحب الزمان(ع)، چاپ اول، 1415ق.

[2] - برقى، احمد بن محمد، المحاسن، ج ‏2، ص 366، قم، دار الکتب الإسلامیة، چاپ دوم، 1371ق؛ ابن ادریس، محمد بن احمد، السرائر الحاوی لتحریر الفتاوی، ج ‏3، ص 644، قم، دفتر انتشارات اسلامى، چاپ دوم، 1410ق.

[3] - کلینى، محمد بن یعقوب، الکافی، ج ‏3، ص 390، تهران، دار الکتب الإسلامیة، چاپ چهارم، 1407ق.

[4] - صدوق، محمد بن على، من لا یحضره الفقیه، ج ‏1، ص 242، قم، دفتر انتشارات اسلامى، چاپ دوم، 1413ق.

[5] - حسینی عاملی، سید جواد بن محمد، مفتاح الکرامة فی شرح قواعد العلامة، ج ‌6، ص 202، قم، دفتر انتشارات اسلامى، چاپ اول‌، 1419ق؛ مجلسى، محمد باقر، بحار الأنوار، ج ‏80، ص 312، بیروت، دار إحیاء التراث العربی‏، چاپ دوم‏، 1403ق.

[6] -  بستانی، فؤاد افرام، فرهنگ ابجدی عربی - فارسی، مترجم، مهیار، رضا، ص 532، تهران، انتشارات اسلامی، چاپ دوم، 1375ش؛ ر. ک: راغب اصفهانی، حسین بن محمد، مفردات الفاظ القرآن‏، ص 460، بیروت، دار القلم‏، چاپ اول، 1412ق؛ ابن منظور، محمد بن مکرم، لسان العرب، ج ‏10، ص 181 – 182، بیروت، دار صادر، چاپ سوم، 1414ق.

[7] - مجلسى، محمدتقى‏، روضة المتقین فی شرح من لا یحضره الفقیه، ج ‏2، ص 113، قم، مؤسسه فرهنگى اسلامى کوشانبور، چاپ دوم‏، 1406ق؛  حلّى، حسن بن یوسف، منتهى المطلب فی تحقیق المذهب، ج ‌4، ص 348، مشهد، مجمع البحوث الإسلامیة‌، چاپ اول‌، 1412ق؛ فیض کاشانی، محمد محسن، مفاتیح الشرائع، ج ‌1، ص 102، قم، کتابخانه آیة الله مرعشى نجفى، چاپ اول‌، بی‌تا؛ جواهر الکلام فی شرح شرائع الإسلام، ج ‌8، ص 350؛ طریحی، فخر الدین بن محمد، مجمع البحرین‏، ج 3، ص 352 – 353، تهران، مرتضوى‏، چاپ سوم‏، 1375ش.

[8] - مفتاح الکرامة فی شرح قواعد العلامة، ج ‌6، ص 202.

  • ashk

ساز عود یا بربط

ashk | سه شنبه, ۱۳ شهریور ۱۳۹۷، ۱۱:۳۷ ق.ظ | ۰ نظر

ساز عود یا بربط

أَبو داود مُسْتَرِق می‌گوید:‏ «هرکس چهل روز در خانه‌اش بربط نواخته شود، خداوند شیطانى به نام «قَفَندر» را بر وى مسلط می‌کند؛ پس هیچ عضوى از اعضاى بدنش را باقى نمی‌گذارد مگر آن ‌که روى آن می‌نشیند. هنگامى که این اتفاق افتاد، شرم و حیا و غیرت از او گرفته می‌شود و از آنچه می‌گوید و آنچه به او گفته می‌شود، هیچ باکى ندارد».[1]

شبیه این روایت با سند دیگری از امام صادق(ع) نیز نقل شده است.[2]

 

[1] - کلینی، محمد بن یعقوب، کافی، ج 6، ص 434، تهران، دار الکتب الإسلامیة، چاپ چهارم، 1407ق.

[2] - همان، ج ‏5، ص 536.

  • ashk

رجب به چه معنا است و نام چه چیزی است؟

ashk | پنجشنبه, ۱۸ مرداد ۱۳۹۷، ۱۱:۲۷ ق.ظ | ۰ نظر

«رجب»؛ نام نهمین ماه از ماه‌های قمری است. بر اساس آنچه در کتب لغوی آمده، این ریشه در موارد «بزرگ‌داشت چیزی از روی هیبت آن» مورد استفاده قرار می‌گیرد. و این ماه را نیز از آن رو رجب نامیده‌اند که در دوران جاهلیت، آن‌ را بزرگ شمرده و جنگ در آن‌ را ممنوع و حرام می‌شمردند،[1] که پس از اسلام نیز این سنت ادامه یافت.

شایان ذکر است، در منابع حدیثی هم از این ماه به عنوان ماهی با عظمت و پر فضیلت یاد شده و بر انجام عبادات و اعمال نیک در آن بیشتر سفارش شده است.

در روایتی، از امام صادق(ع) نقل شده است که ماه رجب را «أصب» (ریزش زیاد) نامیده‌اند؛ زیرا در این ماه، رحمت الهی بر بندگانش بیشتر سرازیر می‌گردد.[2]

همچنین در حدیثی دیگر، امام کاظم(ع) فرمودند: «رجب نام نهرى در بهشت است که از شیر سفیدتر و از عسل شیرین‌تر است، پس کسى که یک روز از رجب را روزه بدارد، خدا از آن نهر به او مى‌نوشاند».[3]

 


[1] - ر. ک: جوهرى، اسماعیل بن حماد، الصحاح - تاج اللغة و صحاح العربیة، ج ‌1، ص 133، بیروت، لبنان، دار العلم للملایین، چاپ اول، 1410‍ق؛ ابو الحسین، احمد بن فارس بن زکریا، معجم مقائیس اللغة، ج ‌2، ص 496، قم، دفتر تبلیغات اسلامى، چاپ اول، 1404ق.

[2] - قمّى اشعرى، احمد بن محمد بن عیسى، النوادر، ص 18، قم، مدرسه امام مهدى عجل الله تعالى فرجه الشریف، چاپ اول، 1408ق.

[3] - صدوق، محمّد بن على بن بابویه، من لا یحضره الفقیه، ج ‌2، ص 92، ح 1821، قم، دفتر انتشارات اسلامى، چاپ دوم، 1413ق.

http://www.islamquest.net/fa/archive/question/fa88029

  • ashk

روایتی از امام صادق(ع)  وجود دارد:

«هر بنده‌ای در شب، یک، دو و یا چندبار بیدار می‌شود؛ اگر برخیزد [و نماز بگزارد چه بهتر]، وگرنه، شیطان دو پای خود را می‌گشاید و در گوش او ادرار می کند. آیا نمی‌بینى که برخى از شما که این کار را کرده است از خواب خود سنگین و خسته برمی‌خیزد».[1]

این روایت از جهت سندی صحیح است.[2]

  • ashk