آوازک

به سوی حقیقت

نیاز نیست دنبال روشنائیِ حقیقت باشی، فقط کافیه از تاریکیِ جهل دربیای تا روشنائیِ حقیقت خودشو بهت نشون بده

به سوی حقیقت

نیاز نیست دنبال روشنائیِ حقیقت باشی، فقط کافیه از تاریکیِ جهل دربیای تا روشنائیِ حقیقت خودشو بهت نشون بده

۲ مطلب با موضوع «روایات و احادیث :: روایات در مورد نماز» ثبت شده است

بنابر روایات و دیدگاه فقیهان؛ نماز خواندن در «وادی الشُقره»، مکروه است:[1]

از امام صادق(ع) نقل شده است: «لَا یُصَلَّى فِی وَادِی الشُّقْرَة فَإِنَّ فِیهِ مَنَازِلَ الْجِنِّ؛ در بیابان شقره نماز خوانده نشود؛ زیرا در آن‌جا منازل جنّ است.»[2]

در روایت دیگری آمده است: «لَا یُصَلَّى فِی وَادِی الشُّقْرَة».[3]

همچنین روایت شده است: «لَا یُصَلَّى فِی الْبَیْدَاءِ وَ لَا ذَاتِ الصَّلَاصِلِ وَ لَا فِی وادی الشُّقْرَةِ وَ لَا فِی وَادِی ضَجْنَان؛ ‏در این مکان‌ها نماز خوانده نشود: بیداء، ذات الصّلاصل (زمینی که گِل سرخ‌رنگ آمیخته با ریگ است)، وادى الشّقرة و وادى ضجنان.‏»[4]

درباره این ‌که مقصود از «وادی شقره» چیست، احتمالاتی در کتاب‌های شرح حدیث و فقهی داده شده است:

1. مراد، گیاه «شقائق نعمان» است؛[5] یعنی هر جایی که در آن، چنین گیاهى بروید، نماز در آن مکروه است. این گیاه، شقایقی به رنگ زیباى سرخ است.[6]

2. «وادی شقره»، نام مکان مشخصی در میان راه مدینه به مکّه است[7] که روایات بالا ناظر به آن است و در این صورت، تفاوتی نمی‌کند که در آن مکان، گیاه شقایق نعمان روییده باشد یا خیر.[8]

 


[1] - حر عاملى، محمد بن حسن، وسائل الشیعة، ج ‏5، ص 157 - 158، قم، مؤسسة آل البیت(ع)، چاپ اول، 1409ق؛ حلّى، حسن بن یوسف، نهایة الإحکام فی معرفة الأحکام، ج ‌1، ص 347، قم، مؤسسه آل البیت(ع)، چاپ اول، 1419ق؛ نجفى، محمد حسن، مجمع الرسائل (محشّٰى صاحب جواهر)، ص 203، مشهد، مؤسسه صاحب الزمان(ع)، چاپ اول، 1415ق.

[2] - برقى، احمد بن محمد، المحاسن، ج ‏2، ص 366، قم، دار الکتب الإسلامیة، چاپ دوم، 1371ق؛ ابن ادریس، محمد بن احمد، السرائر الحاوی لتحریر الفتاوی، ج ‏3، ص 644، قم، دفتر انتشارات اسلامى، چاپ دوم، 1410ق.

[3] - کلینى، محمد بن یعقوب، الکافی، ج ‏3، ص 390، تهران، دار الکتب الإسلامیة، چاپ چهارم، 1407ق.

[4] - صدوق، محمد بن على، من لا یحضره الفقیه، ج ‏1، ص 242، قم، دفتر انتشارات اسلامى، چاپ دوم، 1413ق.

[5] - حسینی عاملی، سید جواد بن محمد، مفتاح الکرامة فی شرح قواعد العلامة، ج ‌6، ص 202، قم، دفتر انتشارات اسلامى، چاپ اول‌، 1419ق؛ مجلسى، محمد باقر، بحار الأنوار، ج ‏80، ص 312، بیروت، دار إحیاء التراث العربی‏، چاپ دوم‏، 1403ق.

[6] -  بستانی، فؤاد افرام، فرهنگ ابجدی عربی - فارسی، مترجم، مهیار، رضا، ص 532، تهران، انتشارات اسلامی، چاپ دوم، 1375ش؛ ر. ک: راغب اصفهانی، حسین بن محمد، مفردات الفاظ القرآن‏، ص 460، بیروت، دار القلم‏، چاپ اول، 1412ق؛ ابن منظور، محمد بن مکرم، لسان العرب، ج ‏10، ص 181 – 182، بیروت، دار صادر، چاپ سوم، 1414ق.

[7] - مجلسى، محمدتقى‏، روضة المتقین فی شرح من لا یحضره الفقیه، ج ‏2، ص 113، قم، مؤسسه فرهنگى اسلامى کوشانبور، چاپ دوم‏، 1406ق؛  حلّى، حسن بن یوسف، منتهى المطلب فی تحقیق المذهب، ج ‌4، ص 348، مشهد، مجمع البحوث الإسلامیة‌، چاپ اول‌، 1412ق؛ فیض کاشانی، محمد محسن، مفاتیح الشرائع، ج ‌1، ص 102، قم، کتابخانه آیة الله مرعشى نجفى، چاپ اول‌، بی‌تا؛ جواهر الکلام فی شرح شرائع الإسلام، ج ‌8، ص 350؛ طریحی، فخر الدین بن محمد، مجمع البحرین‏، ج 3، ص 352 – 353، تهران، مرتضوى‏، چاپ سوم‏، 1375ش.

[8] - مفتاح الکرامة فی شرح قواعد العلامة، ج ‌6، ص 202.

  • ashk

سبک شمردن نماز

ashk | يكشنبه, ۲۸ مرداد ۱۳۹۷، ۱۲:۴۴ ب.ظ | ۱ نظر

روزی حضرت زهرا(سلام الله علیها) کنار رسول خدا(ص) نشسته بودند. حضرت فاطمه(س) از پدر بزرگوارش پرسید: پدر جان، یا رسول الله! زنان و مردانى که نسبت به نماز بى‌‌اعتنا هستند و نماز را سبک مى‌‌شمارند، چه عواقبى را در پیش دارند؟

رسول خدا(ص) فرمود: فاطمه جان! هر کسى از مردان و زنان نمازش را سبک بشمارد، خداوند او را به پانزده بلا مبتلا مى‌‌سازد:

شش مورد در دنیا، سه مورد در وقت مرگ، و سه مورد آنها در قبر و سه مورد در قیامت زمانى که از قبر خارج شود.

یَرْفَعُ اللّهُ الْبَرَکَةَ مِنْ عُمْرِهِ، وَ یَرْفَعُ اللّهُ الْبَرَکَةَ مِنْ رِزْقِهِ، وَ یَمْحُوا اللّهُ عَزَّوَجَلَّ سیماءَ الصّالِحینَ مِنْ وَجْهِهِ، وَکُلُّ عَمَل یَعْمَلُهُ لا یُوجَرُ عَلَیْهِ، وَ لا یَرْتَفِعُ دُعاؤُهُ إِلىَ السَّماءِ، وَ لَیْسَ لَهُ حَظٌّ فى دُعاءِ الصّالِحینَ، وَ أَنّهُ یَمُوتُ ذَلیلاً، وَ یَمُوتُ جائِعًا، وَ یَمُوتُ عَطْشانًا، فَلَوْ سُقِىَ مِنْ أَنْهارِ الدُّنْیا لَمْ یُرْوَ عَطَشُهُ، وَ یُوَکِّلُ اللّهُ مَلَکًا یَزْعَجُهُ فى قَبْرِهِ، وَ یَضیقُ عَلَیْهِ قَبْرُهُ ، وَ تَکُونُ الظُّلْمَةُ فى قَبْرِهِ، وَ یُوَکِّلُ اللّهُ بِهِ مَلَکًا یَسْحَبُهُ عَلى وَجْهِهِ،  وَ الْخَلائِقُ یَنْظُرُونَ إِلَیْهِ، وَ یُحاسَبُ حِسابًا شَدیدًا، وَ لا یَنْظُرُ اللّهُ إِلَیْهِ وَ لا یُزَکّیهِ وَ لَهُ عَذابٌ أَلیمٌ.»[1]

الف) اما آن شش بلایى که در دنیا دامنگیرش مى‌‌شود:

1- خداوند برکت را از عمرش مى‌‌برد.

2- خداوند برکت را از رزقش مى‌‌برد.

3- خداوند عزوجل سیماى صالحین را از چهره‌‌اش محو مى‌‌کند.

4- هر عملى که انجام مى‌‌دهد پاداش داده نمى‌‌شود.

5- دعایش به آسمان نمى‌‌رود.

6- بهره‌‌اى از صالحین براى او نیست.

 

ب) اما آن سه بلایى که هنگام مرگ گرفتارش خواهد شد:

1- ذلیل از دنیا مى‌‌رود.

2- هنگام مرگ در حال گرسنگى خواهد بود.

3- تشنه از دنیا خواهد رفت، اگر چه آب نهرهاى دنیا را به او بدهند.

 

ج) اما آن سه بلایى که در قبر دامنگیرش مى‌‌شود:

1- خداوند ملکى در قبر براى او مى‌‌گمارد تا او را زجر دهد.

2- قبرش براى او تنگ خواهد شد.

3- گرفتار ظلمت و تاریکى قبر خواهد شد.

 

د) اما آن سه بلایى که در روز قیامت گرفتارش خواهد شد:

1- خداوند ملکى را موکل مى‌‌سازد تا او را با صورت بر زمین بکشد، در حالى که خلایق تماشا مى‌‌کنند.

2- محاسبه اعمالش به سختى انجام مى‌‌شود.

3- خدا به نظر لطف به او نمى‌‌نگرد و براى اوست عذاب همیشگى. (منبع: فلاح السائل : 22)

 


[1] - (مسند فاطمه الزهراء، ص 235).

  • ashk