آوازک

به سوی حقیقت

نیاز نیست دنبال روشنائیِ حقیقت باشی، فقط کافیه از تاریکیِ جهل دربیای تا روشنائیِ حقیقت خودشو بهت نشون بده

به سوی حقیقت

نیاز نیست دنبال روشنائیِ حقیقت باشی، فقط کافیه از تاریکیِ جهل دربیای تا روشنائیِ حقیقت خودشو بهت نشون بده

۱۰ مطلب با موضوع «پاسخ به شبهات :: پاسخ به شبهات تاریخی» ثبت شده است

نماز غفیله به دو رکعت نمازی گفته می‌شود که با آیات و قنوت خاص بعد از نماز مغرب خوانده می‌شود. این نماز به نام‌های «غفیله»، «دو رکعتِ غفلت» و «دو رکعتِ زمانِ غفلت» مشهور شده است.

علت این نام‌گذاری این است که نماز غفیله بین نماز مغرب و عشاء که به آن، زمان غفلت گفته می‌شود خوانده می‌شود. همان‌گونه که از امام باقر(ع) نقل شده که فرمودند:

  • ashk

 

شهید مطهری(ره) می ­فرمایند:[1]

همانطوری که آبی که از چشمه ای بیرون می ­آید در ابتدا صاف و پاک است، نه آلودگی محسوس و نه آلودگی نامحسوس دارد، ولی تدریجاً که در بسترهائی قرار میگیرد ممکن است آلودگی هائی پیدا کند، و نیز آب این خاصیت را دارد که ممکن است توسط وسائلی آن را تصفیه کرد و آلودگی ها را از آن گرفت، همینطور دین مقدس اسلام در ابتدا، هم صاف بوده و هم پاک، ولی خواه ناخواه در طول چهارده قرن که در بستر افکار مردم قرار گرفته آلودگی­هائی در آن پیدا شده است.

ولی آنچه که مایه خوشوقتی است این است که دستگاه تصفیه برای پاک کردن این آلودگی ها وجود دارد. دستگاه تصفیه در درجه اول خودِ قرآن است که مصون و محفوظ از هرگونه تغییری در دست است.

دستگاه تصفیه دیگر، سنّت قطعی پیغمبراکرم(ص) است که از آن هم به مقدار کافی در دست داریم. دستگاه سوم عقل است که دین مقدّس اسلام، عقل را حجت و معتبر شناخته است. ما اگر این سه مقیاس را به کار ببریم، می توانیم خودمان را از هرگونه لغزش و غلطی مصون بداریم و انحرافات و اشتباهاتی را که پیدا شده است از میان ببریم.

 


[1] - اسلام و نیازهای زمان، شهید مطهری(ره)، جلد اول، چاپ نوزدهم، ص 87

  • ashk

 

پاسخ:[1]

واژه «جانماز» به معنای حصیر و هر نوع زیراندازی است که بر روی آن نماز خوانده و سر به سجده می‌گذارند، که به صورت‌های مختلفی مورد استفاده قرار می‌گیرد. معادل آن در زبان عربی واژه «سجّاده» و «خمره» است،[2] که به حصیر و یا سجاده کوچکی که از شاخه درخت خرما بافته و دوخته شده باشد، گفته می‌شود.[3]

در برخی روایات اشاره شده است که اهل‌بیت(ع) از سجّاده بزرگ و جانماز کوچک برای خواندن نماز استفاده می‌کردند:

  • ashk

شهید مطهری(ره) می­ فرمایند:

« ما دو زید امامزاده داریم: یکی زید بن علیّ بن الحسین برادر حضرت باقر ع و یکی هم زید بن موسی بن جعفر برادر حضرت رضا ع که به او «زید النّار» هم می­ گویند و در مدینه قیام کرد و قیامش سرکوب شد و مأمون به خاطر حضرت رضا ع او را بخشید.

از این دو زید، زید بن علیّ بن الحسین جلیل القدر است، اوست که پیشوای زیدیّه است. شیعیان یمن بعد از حضرت امام زین العابدین ع، زید را پیشوا می ­دانند.

زید به حسب اعتقادِ ما شیعیان، یعنی به حسب آنچه که از ائمه اطهار ع رسیده است، بسیار مرد جلیل القدری بوده و هیچ مدّعی امامت نبوده است و این ادّعا را بعد، به او نسبت داده اند. ولی زیدالنّار این جور نیست.

  • ashk

پاسخ:[1]

از دیدگاه شیعه، حاکمان جور و امامان جمعه و جماعت منصوب از طرف آنها مشروعیت نداشته و نمی‌توان به امامت آنان نماز خواند. با این حال، براساس برخی گزارش‌ها، ائمه اطهار(ع) در نماز جمعه خلفا و حاکمان از باب تقیه یا به دلایلی دیگر شرکت می‌کردند؛ مانند این‌که درباره امام سجاد(ع) نقل شده است که؛ «آن‌حضرت در نماز جمعه که به امامت پیشوایان ظالم برگزار می‌شد، از روی تقیه، شرکت می‌کرد ولی به آن اعتنا نمی‌کرد و نماز ظهر را خود می‌خواند».[2]

همچنین عمیر بن اسحاق نقل می‌کند: مروان بن حکم، هر جمعه در منبرش علی(ع) را دشنام می‌داد. به امام حسن(ع) گفتند: مگر نمی‌شنوی که چه می‌گوید؟ امام اعتنا نمی‌کرد. آن‌حضرت روز جمعه به مسجد می‌آمد و به درون حجره پیامبر(ص) می‌رفت و همان‌جا می‌نشست، پس از اتمام خطبه نماز جمعه بیرون می‌آمد و نمازش را می‌خواند و به منزلش برمی‌گشت».[3]

 


[2] - ابن حیون مغربی، نعمان بن محمد، دعائم الإسلام‏، قم، مؤسسة آل البیت(ع)‏، چاپ دوم‏، 1385ق.

[3] - ذهبی، محمد بن احمد، تاریخ الاسلام، ج 5، ص 231، بیروت، دار الکتاب العربی، چاپ دوم، 1409ق؛ نیز نک: «سیر نماز جمعه در زمان ائمة معصومین(ع)»، نامه جامعه، آذر و دی‌ماه 1392، شماره 107.

  • ashk

 

اعتکاف، مستحبی مؤکد است و پیامبر اسلام ص و ائمه اطهار(ع) بارها آن ‌را انجام داده‌اند که تنها گزارش برخی از این موارد به دست ما رسیده است:

1. پیامبر اکرم ص: اعتکاف نزد پیامبراکرم ص اهمیت زیادی داشت، تا آن‌جا که در سالی که به دلیل جنگ بدر، موفق به انجامش نشدند، قضای آن ‌را در سال بعد به جا آوردند؛ در همین زمینه، امام صادق ع می‌فرمایند: «جنگ بدر در ماه رمضان واقع شد و پیامبراکرم ص موفق به اعتکاف نشد؛ از این‌ رو، در سال بعد از آن، 20 روز اعتکاف نمود، 10 روز برای همان سال و 10 روز برای قضای سال قبل».[1]

همچنین امام صادق ع در مورد زمان اعتکاف پیامبراکرم ص فرمود: «حضرتشان ابتدا در دهه اول ماه رمضان در مسجد معتکف ‌شد و سال بعد در دهه دوم، ولى پس از آن همیشه در دهه سوم ماه رمضان اعتکاف می‌نمود».[2]

  • ashk

 

پرسش

در داستانی چنین آمده است: «وقتی اسیران ایرانی را نزد عمر(خلیفه دوم) آوردند، عمر آنها را دست‌بسته دید و پرسید: چرا چنین کرده‌اید؟ گفتند: رسم ما ایرانیان این است که در برابر پادشاهانمان چنین می‌ایستیم. عمر بن خطاب از این حالت خوشش آمد و دستور داد از این پس در نماز چنین بایستند و مردم هم مطابق دستور عمل کردند و به این ترتیب، تکتف، سنت شد»؛ آیا این مطلب صحیح است؟ و بدعتی از ایرانی‌ها بوده است؟

 

پاسخ

شواهدی در روایات اهل‌بیت(ع) یافت می‌شود که دست روی دست گذاشتن از آدابی است که در میان زرتشتیان رواج داشته و مسلمانان نباید در نماز خود، مشابه رفتار آنان را انجام دهند.[1]

  • ashk

 

در منابع روائی و تاریخی، اسناد زیادی است که خلفای قبل از حضرت علی ع بدعت گذار بودند. از جمله روایتی که حضرت علی ع برای سلیم بن قیس هلالی(ره) نقل می کند که ابتدا در باب مراتب علماء سخن می­گوید و سپس به بدعت گذاری خلفاء اشاره می کند.

حدیث به شرح زیر است:

سلیم بن قیس می گوید: حضرت امیرالمؤمنین علی ع برایم حدیث نقل می کرد و می فرمود:

پیامبر اکرم ص فرمودند: دو حریص هستند که هرگز سیر نمی شوند، حریص در دنیا که از آن سیر نمی شود و حریص در علم که او نیز از علم سیر نمی شود، پس هرکس بر آنچه که خداوند از دنیا برای او حلال کرده اکتفاء کند سالم می ماند و هرکس از راه غیرحلال مال دنیا را بدست آورد هلاک می شود، مگر اینکه توبه کرده و بازگردد.

هرکس علم را از اهلش یاد بگیرد و به آن عمل کند نجات می یابد و هرکس هدفش از علم، تحصیل دنیا باشد نابود می شود و بهره او از علم فقط دنیا خواهد بود.

  • ashk

نامگذاری شبهای دهه اول محرم

ashk | دوشنبه, ۱۲ شهریور ۱۳۹۷، ۱۱:۱۶ ب.ظ | ۰ نظر

 

هر یک از شب های محرم به نام یکی از شهدا یا شخصیت ها یا وقایعی مرتبط با جریان کربلا نام گذاری شده است. مداحان در دهه محرم روضه و نوحه مرتبط با نامگذاری آن شب را می خوانند.

شب اول: مسلم بن عقیل

مسلم، نخستین شهید واقعه کربلاست. شهادت او کمی پیش‌تر از حادثه کربلا رخ داده است و شب نخست ماه محرم به پاس فداکاری و جان فشانی‌های این سفیر شهید راه سرخ، شب حضرت مسلم بن عقیل نام نهاده شده است. مسلم الگوی محبت و وفاست. او عاشقی دل باخته بود که تا آخرین لحظه از عشق پاک خود به حسین(ع) دست بر نداشت و در اوج بی وفایی کوفیان به مولایش وفادار ماند.

شب دوم: ورود به کربلا

امام حسین(ع) روز دوم محرم سال ۶۱ ه ق به سرزمین کربلا وارد شد. به خاطر همین روز دوم محرم، روز ورود به کربلا نام گذاری شده است. روز دوم، نماد پایداری است. اباعبدالله الحسین(ع) از همان آغاز حرکت با حوادث گوناگونی روبه رو شد. از بی‌وفایی کوفیان گرفته تا تعقیب شدن از سوی سپاهیان دشمن. با این حال از ادامه راه منصرف نشد و هم چنان استواری ورزید. حسین(ع) آموزگار بزرگ پایداری است.

  • ashk

در فرازهای متعدّدی از منابع اسلامی به این نکته اشاره شده است که مردم آن زمان، حضرت علی ع را تنها گذاشته و یاری نمی کردند و حضرت ع بارها آنها را به یاری طلبیده و برایشان روشنگری کرده است ولی آنها ممانعت می­کردند، لذا حضرت ع بسیار از رفتارهای آنان ناراحت بود.

به یکی از نقل هائی که بیانگر و نشاندهنده این مطلب است اشاره می شود:

أبان بن ابی عیّاش از سلیم بن قیس هلالی نقل می کند که گفت: ما در اطراف امیرالمؤمنین ع نشسته بودیم در حالی که گروهی از اصحاب آن حضرت ع اطراف او را گرفته بودند. شخصی به آن حضرت ع عرض کرد: یا امیرالمؤمنین ع چه خوب بود اگر مردم را تشویق به جنگ می کردید.

حضرت ع از جا برخاست و در ضمن خطبه­ ای[1] چنین فرمودند: من شما را تشویق به جنگیدن نمودم، ولی شما نرفتید و شما را فراخواندم ولی گوش نکردید، پس شما حاضرانی مانند غایبان و زندگانی مانند مردگان و کَرهایی صاحب گوش هستید.

  • ashk